|
|
|
|
| Auteur | Bijdrage | Joop Butti
14 apr, 14:07 | de lijdende Jezus.
27 REAGEER
| Johannes
7 apr, 22:23 | de lijdende Jezus.
Met name in deze dagen voor Pasen, wordt er in de kerk heel veel nadruk gelegd op de vreselijkheid van het lijden van Jezus. Ik bedoel dus met name de pijnlijkheid van de afschuwelijke kwellingen waaraan hij onderworpen is geworden. Het valt mij op dat bijvoorbeeld bij Paulus aan dat aspect nauwelijks aandacht wordt besteed. Het gaat om de opstanding van Jezus na zijn dood en het lijkt er op, dat de wijze van doodgaan eigenlijk niet van zo´n groot belang is. De verrijzenis is het heilsfeit. Dat Jezus bij wijze van spreken ook een andere dood had kunnen sterven, minder gruwelijk dan de kruisiging komt in het geheel niet in de beschouwing.
Keken deze mensen misschien meer "bovennatuurlijk" naar het hele verlossingsgebeuren dan wij, die gewend geraakt zijn om aan het aardse in zijn vele vormen veel meer aandacht te schenken ?
REAGEER
| Joop Butti
7 apr, 23:56 | RE: de lijdende Jezus.
Hoi Johannes! Even een paar losse opmerkingen naar aanleiding van je bijdrage. Vooral in het westerse christendom is er veel sterkere nadruk op het lijden van Christus, dan in de oosterse kerken. De Reformatie (Luther´s "theologia crucis") heeft dat zelfs nog versterkt. En je vindt het ook terug in de "imitatio Christi", waarin navolging geinterpreteerd wordt als een deelname in het lijden van Christus.
Voor Paulus is de opwekking van Christus door God (de opstanding) het centrale gegeven. In deze eerste tijd bestond er een sterk adoptianisme (Jezus´ opstanding werd gezien als zijn aanname
-adoptie- door God) en een enthousiast geloof in de hemelse Christus. Het gevaar dreigde dat men ´met het hoofd in de wolken liep´, dat het gegeven van de opstanding werd tot iets ´bovennatuurlijks´ of iets ´geestelijks´, met andere woorden: dat het zou vervreemden van de werkelijke geschiedenis van moord en doodslag. Daarom is het juist Paulus die er de nadruk op legt dat de opstanding wel de opwekking van de gekruisigde Jezus is. Hij probeert zo het hemelse geloof in de Verrezene "met de poten in de klei" te zetten en zo te voorkomen dat de opstanding verdampt in een hemelse euforie. Dit is de eerste reden. De tweede reden is een theologische: Jezus predikte het komende rijk van God. De paradox is dat op het kruis waarop Jezus zijn godverlatenheid uitschreewt, dit rijk Gods aanbreekt. Waar de zaak die Jezus met zijn persoon verbonden had, failliet gaat - daar wekt God Hem op uit de doden en in die opwekking breekt het Rijk Gods door in de geschiedenis. Er zit een moment in de opwekking van Jezus dat niet begrepen kan worden met de categorieen waarmee wij de geschiedenis begrijpen. De opstanding breekt de geschiedenis a.h.w.naar de eeuwigheid. Spreken over het kruis van de Verrezene is spreken over de locus waar het Rijk van God aanbreekt in de werkelijkheid en dat is midden in de geschiedenis van moord en doodslag.
Daar gaat de hemelen laat God Zich kennen als ´opwekker uit de doden´.
REAGEER
| Chuck
7 apr, 4:24 | RE: de lijdende Jezus.
Beste Joop;
Jij:Er zit een moment in die opwekking van Jezus
die niet begrepen worden kan.
Of is het jouw theorie die niet begrepen kan
worden,of die je niet kan uitleggen ?
No 1 Was Jezus met de Vader voor de schepping ?
No 2 Was God toen al een drie eenheid ?
No 3 Waar was Jezus Geest tussen zijn dood aan
het kruis en de opwekking ?
No 4 Was Jezus Geest dood ?
No 5 Is Jezus Geest opgewekt ?
ChuckREAGEER
| elal
8 apr, 14:58 | RE: de lijdende Jezus.
no. 1 ja
no. 2 ja toch? Gods Geest zweefde over ......
no. 3 Jezus gaf de Geest (doodgaan) maar ook
Jezus gaf Zijn Geest aan de wereld.
no. 4 Nee, anders kon Hij de Geest niet geven.
no. 5 Lijkt me niet, die opwekking kwam met
Pinksteren, zoals nu met de doop v.d./in
de Geest. elalREAGEER
| Chuck.
8 apr, 3:51 | RE: de lijdende Jezus.
Beste Elal:Ik heb altijd begrepen dat met
pinksteren ,de apostels de Heilige Geest
ontvangen hebben.Dat heeft niets met Jezus
opwekking tedoen.
Chuck.
Als Jezus al was voor de schepping.
Was dat dan ook niet de zelfde Jezus op Aarde?
En de zelfde de Jezus die weer opgestegen is?REAGEER
| Joop Butti
8 apr, 6:53 | RE: de lijdende Jezus.
Dag Chuck! Ik vind het altijd leuk om weer wat van je te lezen. Ik schreef: "Er zit een moment in de opwekking van Jezus dat niet begrepen kan worden met de categorieen waarmee wij de geschiedenis begrijpen." Als je goed had gelezen, dan wist je dat ik NIET zeg dat dat moment niet begrepen kan worden, maar WEL dat dat moment niet begrepen kan worden MET DE CATEGORIEEN waarmee wij de geschiedenis begrijpen. En ik wil dat wel uitbreiden tot de categorieen waarmee wij de natuur begrijpen.
Bijvoorbeeld: het eigene van dood is, dat er sprake is van een blijvende gescheidenheid. Iemand kan slapen, dan wordt hij weer wakker. Iemand kan in bewusteloos zijn, of in coma liggen, of schijndood zijn. We achten het mogelijk dat iemand daaruit weer zal ontwaken. Maar is iemand echt dood, dan sluiten we die mogelijkheid uit. Zo begrijpen we de dood in natuurlijke- en historische zin. We gaan er van uit dat de dood het definitieve einde is van een mensenleven.
Als Jezus echt gestorven is (en daar mogen we volgens de schrift wel van uitgaan), dan is de opstanding van Jezus VOOR ONS eigenlijk een onmogelijkheid. (We zouden dat ook een wonder kunnen noemen). Het is een principiele onmogelijkheid, omdat de essentie van de dood is dat iemand daaruit niet meer tot ons terugkeert. De dood is in absolute zin het definitieve eindpunt van het leven. Het verwonderlijke van de opstanding is dat wat -menselijk gesproken- onmogelijk is (en wat wij dus ook niet kunnen begrijpen), wel werkelijkheid wordt. Ja, wij zouden begrijpen als de geest van Jezus voort leeft, misschien in de herinnering van zijn volgelingen. Wij zouden begrijpen dat zijn volgelingen door azijn dood zo aangegrepen zouden kunnen zijn, dat ze als vanzelf gingen hullucineren en ´geestverschijningen´ zagen(enzovoort). Maar dit is niet wat de opstanding wil zeggen, want als we denken dat we het kunnen begrijpen, dan miskennen we precies datgene wat tot de kern van de opstanding behoort, namelijk dat het onmogelijke en ondenkbare hier werkelijkheid wordt. Als we de opstandng begrijpen, dan begrijpen we de opstanding niet, maar hebben er zelf iets anders van gemaakt. Het woord ´opstanding´ verwijst naar iets dat groter is dan ikzelf ben: het transcendeert (overstijgt) mijn bestaan en wat ik kan denken. Wie denkt de opstanding te kunnen begrijpen of te verklaren, miskent de opstanding en houdt zichzelf (en anderen) voor de gek. Wat wij wel kunnen begrijpen is dat de opstanding niet te begrijpen is. Waarom niet? Omdat de categorieen van ons denken (ruimte, tijd, enz.) onvoldoende zijn om te begrijpen. En als we ons werkelijk confronteren met en blootstellen aan de opstanding, dan leidt dat niet tot begrip, maar tot verwondering. Het is het begrip dat doodt, maar de verwondering maakt levend. Bijvoorbeeld: wie de liefde begrijpt, heeft haar al omgebracht. Wie zich over de liefde verwondert, bevestigt dat zij leeft. "Credo quia absurdum": er zit een moment in het geloof (in de opstanding) dat niet begrepen kan worden, dat ons confronteert met de grenzen van wat -menselijk gesproken- denkbaar is. Wij kunnen ons de opstanding misschien ´voorstellen´ als een fantasie, maar tegelijk weten we dat die voorstelling de werkelijkheid niet kan uitdrukken. Paulus hamert er daarop op dat het wel gaat om de opstanding van de Gekruisigde. Om een opstanding ´des vleezes´ en niet om een gedachtenspinsel of een vrome droom. "Hij is werkelijk opgestaan" was dan ook een aanstoot en een schandaal voor het denken. De filosofen kunnen hier alleen nog zwijgen en theologen kunnen slechts stamelen. Het mysterie van het leven waarmee de opstanding ons aanraakt, maakt ons bescheiden. De werkelijkheid blijkt groter dan wij kunnen bevatten.
Het boeiende van de opstanding is dat het onze voorstelling van de werkelijkheid frustreert en tegelijkreekt. Zo ontsluit de opstanding nieuwe werkelijkheid en daarmee nieuw leven. De ontdekking van dat nieuwe leven vieren we met Pasen. Dat -alleen God weet hoe- lijden en dood niet het laatste woord krijgen en dat de dood als laatste afgod wordt onttroond. Paulus zegt: de angel is uit de dood gehaald. Het gaat er natuurlijk niet om de dood te ontkennen of te verdringen. Integendeel, door de opstanding kunnen we de dood als sterfelijkheid bevestigen. De dood begrijpen kunnen we niet, maar we kunnen er wel enig grip op krijgen. De dood is niet meer het absolute einde, maar wordt gerelativeerd. De dood wordt van zijn goddelijkheid beroofd. Daarom vindt je bij Johannes het kruis ook niet als het definitieve einde van het leven van Jezus, maar als een doorgang tot Zijn verhoging.
Nou Chuck, nu heb ik weer genoeg geschreven om niet te kunnen begrijpen, he?REAGEER
| Joop Butti
9 apr, 7:07 | RE: de lijdende Jezus.
Chuck, nog even antwoord op je vragen:
No 1 JA
No 2 JA
No 3 Bij God de Vader
No 4 NEE, Jezus heeft de Geest gegeven toen Hij zijn laatste adem (ru´ach, pneuma = geest, wind, adem) uitblies. (Lucas 23,46)
No 5 NEE, door de Geest is Jezus opgewekt
Voldoende? Ik hoor het wel, JoopREAGEER
| William Kuipers
9 apr, 21:41 | RE: de lijdende Jezus.
Hallo Chuck, Joop, Elal,
Ik heb ook nagedacht over sommige antwoorden en bij sommige vragen van Chuck heb ik toch andere gedachten als jullie:
No2: De geloofsbelijdenis zegt dat "de heilige Geest voortkomt uit de Vader en de Zoon". Zij zijn echter ook drie-eenheid. Ik denk dat de drie-eenheid er ook voor de schepping was. Het ´Credo´ maakt mij echter voorzichtig.
No 3. is een aardige. Natuurlijk was Jezus nooit gescheiden van de Vader. Alhoewel Jezus in Mattheus zeg ´Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten´.
Ook hier zegt onze geloofsbeleidenis: ´Die nedergedaald is ter helle´. Dat komt overeen met bijbeltekesten als: 1 Petrus 3:18 en 1 Petrus 4:6. Deze zeggen dat het evangelie verkondigd werd aan de doden. De reden hiervoor staat in Hebreeen 9:15. Het nieuwe testament - velossing van zonden - kon pas in werking treden na Jezus dood.
Mijn ´uitleg´: Jezus (geest) was bij de doden en verkondigde hun her evangelie.
Persoonlijk denk ik dat God´s Geest niet zozeer aan ons idee van ´plaats´ gebonden is. De heilige Geest lijkt op meer plaatsen tegelijk te kunnen zijn!
Johannes,
Het lijden van Christus raakt niet iedereen op gelijke ´manier´ aan. Mensen hebben een verscheidenheid aan roepingen. Sommigen zijn meer gevoelig voor het ´lijden van Christus´ als anderen.
Het lijden van Christus mag ons niet ´neerdrukken´. Wij moeten leren er in vrede mee te leven dat Jezus voor onze zonden gestorven is. Mijn zonde is mede oorzaak van Christus lijden. Maar Christus heeft dat uit liefde voor mij gedaan! En het zou jammer zijn als ik dat ´geschenk van verlossing´ niet kan ontvangen. Dan was alles (voor mij) voor niets.
Wat betekent Christus lijden voor jou, Johannes?
Groet,
REAGEER
| Leon
9 apr, 21:58 | RE: de lijdende Jezus.
Jezus is geen martelaar, maar overwinnaar. Dit feit wordt te veel losgelaten. Men gaat Hem beklagen en maken van Jezus een martelaar. Dit is Hij niet. Als Christus niet stierf en deze dingen onderging, dan was er geen hoop op de zaligheid meer. Hij heeft het voor zondaren verdiend. Daarom moeten we Hem niet zien als een martelaar maar als een Overwinnaar van de zonde, de duivel en de wereld. We lijken wel die vrouwen van Jeruzalem die Hem ook beklaagden. Hij bestrafte hen echter en zei: Ween niet over Mij, maar ween over uzelf en over uw kinderen. Overigens moest Christus aan het kruis leiden en sterven. Dit was al voorzegd in het Oude Testament. Hij moest de vervloekte kruisdood sterven. We moeten dus niet blijven staren op de verwondingen en smaadheden die Hij heeft moeten ondergaan. Uiteraard moeten we het ook niet bagatelliseren. We staan te weinig stil bij het feit dat we Hem zelf aan het kruis hebben genageld, en dat we Hem dagelijks kruisigen als we zondigen. Dit beseffen helaas velen niet.
Allen gegroet!REAGEER
| Joop Butti
9 apr, 0:29 | RE: de lijdende Jezus.
"Natuurlijk was Jezus nooit gescheiden van de Vader." Dit is me te snel door de bocht, William. Ik denk dat je de wanhoop van Jezus aan het kruis serieus moet nemen. Hij heeft alle vertwijfeling aan God doorgemaakt die mensen kunnen doormaken in hun leven. Het verwondelijke is echter dat God Hem in die vertwijfeling meer nabij is dan ooit. Maar tegelijk is er in die absolute nabijheid ook een absolute verwijdering en vervreemding. Je kan geen Pasen vieren zonder Goede Vrijdag. En voor vele mensen is het wel Goede Vrijdag, maar nog steeds geen Pasen geworden.REAGEER
| Chuck.
9 apr, 1:52 | RE: de lijdende Jezus.
Beste Joop,Leon,Johannes,Elal en William.
Voormij het enigste dat gestorven is op
Goede Vrijdag en Herrezen of herbouwd is
met Pasen,is het lichaam (die tempel)waar
Jezus door Maria in de wereld is gekomen.
De pijn en de dood was een voorbeeld in humility
voor ons van God in vergiffenis en liefde
waardoor wij ook eeuwigleven vinden.
Was Jezus het zelfde toen hij bij de Vader was
voor de schepping als toen hij terug naar de
Vader ging na zijn dood en herrijzen ?
Ik geloof zonder twijfel dat Jezus herresen is,
maar zijn lichaam (die tempel)is ook verandert
en herbouwd.
Wat is de betekenis van st Matthew CH.17 L.1-8 ?
Was dat een voorbeeld voor Peter,James en John ?
Wat lezen jullie in st Luke CH.24 L 13-35.
Op die weg naar Emmaus ,waar kwam Jezus van
in lesson 15 en waarom verdween hij zo vlug in
lesson 31.?
Chuck.REAGEER
| William Kuipers
10 apr, 21:49 | RE: de lijdende Jezus.
L.S.
Jezus is/was en mens en God. In Fil 2,7 staat dat Jezus de gestalte van een slaaf aannam. Hij werd mens. Maar Hij bleef ook God.
Ik weet niet ´hoeveel´ Jezus van zijn Goddelijkheid afgelegd heeft. Dit weet ik:
- Jezus heeft nooit gezondigd
- Hij was zeer nauw met de Vader verbonden.
Jezus zegt van zichzelf dat Hij in staat was zijn leven neer te leggen en weer op te nemen.
B.v. bij de Emmausgangers lijkt Jezus in een andere gedaante te verschijnen.
Op andere ´bijbel´-plaatsen herkennen de leerlingen Hem maar moeizaam.
Ik voor mij vind het niet zo belangrijk om te weten waar de grenzen van Jezus goddelijkheid of menszijn liggen. Ik kan dat toch maar moeizaam bevatten.
Ik kom nog even terug op de vraag of Jezus bij Zijn kruisdood van de Vader gescheiden was.
Ik denk alsvolgt:
- God de Vader, Almachtig en Alziend, zal zijn Liefde voor Jezus niet eventjes verbroken hebben. God is onveranderlijk. God ´was niet eens in staat´ om Jezus te vergeten. Dat zou tegen zijn karakter zijn.
- Jezus Christus voelde zich mogelijk verlaten door God.
Hier komt nu het verschil naar voren tussen wat ´werkelijk´ is en wat wij ´voelen´.
Ons gevoel kan ons eenvoudig bedriegen.
Als ik zondig, kan ik makkelijk het gevoel krijgen dat God niet meer van mij houdt. Is dat waar? Rom 8,38 spreekt daar anders over.
God heeft mij geschapen en gewild. Zijn liefde is onveranderlijk.
Maar mijn gevoel kan mij eenvoudigweg wat anders vertellen.
God houdt zoveel van mij dat Hij zijn enige Zoon heeft laten sterven voor mijn zonden.
Dit weet ik: het belijden van mijn zonden aan God (en een priester) heeft mij zeer veel innerlijke vrede en blijheid gebracht.
Mijn gevoel om God´s liefde te ervaren werd er blijkbaar door hersteld.
Groet,REAGEER
| Chuck.
10 apr, 0:53 | RE: de lijdende Jezus.
Beste William;
Jij:Jezus heeft niet gezondigt.
Ik:Met je eens.
Heeft Jezus ook niet gezegt,door berouw en
vergiffenis kan je Gods liefde weer ervaren ?
John CH.5 L 24.
Heeft Jezus dat door die woorden en kruisdood
voor ons dan ook niet duidelijk gemaakt ?
Is het dan ook niet duidelijk in
Paul 2 Corinthians CH. 3 L 14-18 dat wij in die
woorden gedoopt moeten worden om die liefde te
ervaren?Dois een geloof beleidenis in Jezus
woorden,en berouw en vergiffenis vragen.
Ik vind dat Jezus dood en herrijsen nodig was
om ons daar toe te brengen.
Jezus een voorbeeld van wat mogelijk en nodig is
Ik denk dat door hoogmoed en God willen zijn,wij
blind geworden zijn,en dat vertrouwen in God,
en de mogelijkheid om vergiffenis te vragen en
God´s liefde te ervaren verloren hebben,en dat
was de erfzonde van onze voorvaders.
Dat vertrouwen en die liefde hebben wij door
Adam verloren,en door Jezus terug gevonden.
Daarom is Jezus een verlosser van die erfzonde.
De Vader heeft Jezus gestuurd om ons te
verlossen,niet om te lijden en sterven en daar
door de Vader weer blij te maken.
De Vader,Jezus en de Heilige Geest hebben dat
gezien als de beste mannier en beslist om het
zo te doen,lang voordat Jezus mens geworden is.
Jezus heeft die angst,die pijn en die dood in
zijn lichaam van vlees en bloed mee gemaakt.
Daarom zei Jezus "Mijn lichaam is zwak maar mijn
Geest is sterk."
Chuck.
REAGEER
| Joop Butti
12 apr, 17:21 | RE: de lijdende Jezus.
Ja Chuck, maar die afwezigheid kan je ook ervaren als je niet in zonden leeft, hoor. Neem bijvoorbeeld het boek Job. Job leefde niet in zonde, maar ervaarde wel de afwezigheid van God.
REAGEER
| Chuck.
11 apr, 2:17 | RE: de lijdende Jezus.
Beste Allemaal;De schepping en de Verzoening.
Zien jullie daar geen verglijking in ?
God was een drie eenheid al voor de schepping.
En Joop daar ben je met eens ,als ik hier terug
lees.
Ik zie de Vader,Jezus,en de Heilige Geest heel
duidelijk in de verlossing.
Dus waar was Jezus in de schepping ?
Dit is mijn gedachte.
Dat God als Vader,(Beginner en Hoofd)door Jezus
en de Heilige Geest alles geschapen heeft.
Door Jezus de Universe en de Mens.
Door de Heilige Geest de Mens een levende Ziel.
Adam is eerst geschapen en toen door de Heilige
Geest een levende Ziel geworden.
Genesis CH 2 L 7.
Paul 1 Corinthians CH 15 L 44-49.Ook weer.
Wat uitgegaan is van Adam´s menselijk lichaam
door zonden,is ook uitgegaan van Jezus
menselijk lichaam met die dood aan het kruis.
Is Pasen dan ook niet weer een nieuw begin met
Jezus en De Heilige Geest ?
In zonde zijn wij mensen,door berouw en het
doopsel ontvangen wij het leven van de Heilige
Geest weer,en worden wij weer een eeuwiglevende
Ziel.Paul 2 Corinthians CH.3 L 16-18
In John CH 5 L 24-30 is het duidelijk hoe en
wanneer de doden en de levende op deze wereld
weer een levende Ziel worden.
Als wij door Jezus als mens geschapen zijn ,is
dat dan ook niet waarom wij door Jezus verlost
zijn ?
Als Jezus al met de Vader was voor de schepping
dan heeft hij daar ook deel ingenomen met de
Heilige Geest en de Vader denk ik.
Bij het mens worden,en verlossing,van Jezus,was
de Vader en de Heilige Geest ook tegenwoordig
en een deel in .
Zo begrijp ik het en zie ik de verglijking in
de Schepping en de Verlossing.
Chuck.
REAGEER
| Chuck.
12 apr, 15:09 | RE: de lijdende Jezus.
Voor Joop en William.
Die ervaring van afwezigheid voel je als je
in zonden leefd.Als je ,je zonden belijd
en echt berouw hebt,dan is God aanwezig door
de kracht van de Heilige Geest in je.
Dan gaat die sjaal van je ogen.
Paul 2 Corinthians CH.3 L.16.
Zonden is de sjaal die je blind maakt.
Geloof is het berouw en vergiffenis vragen.
De kracht van Heilige Geest is de Glorie en
liefde die het eeuwigleven brengt en je weer
een beeld van God maakt.
Paul 2 Conrinthians CH.3 L.18
Jezus oprichten in deze wereld doen wij als
wij andere lief hebben in Jezus naam.
Dan zal Jezus je kenne die laatste dag .
Jezus zal niet vragen, hoeveel heb je gepreekt,
maar wel, wat heb je in mijn naam en liefde
voor je naaste gedaan.
Chuck.
REAGEER
| Joop Butti
12 apr, 13:59 | RE: de lijdende Jezus.
Voor William.
Als je de godverlatenheid van Jezus als een "bedriegelijk gevoel" ziet, dan loop je snel de kans om het te relativeren. De werkelijheid was anders, Jezus zag het alleen verkeerd. Mensen kunnen zich van God verlaten voelen. Wat moet je dan? Zeggen dat ze het verkeerd zien? Dat ze zichzelf bedriegen?
Persoonlijk zie ik de ervaring van godverlatenheid van Jezus niet als het laatste. Jezus citeert uit Psalm 22: "Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij in de steek gelaten? Waarom houdt U zich ver van mijn hulpgeroep, ver van mijn gejammer? Ik roep overdag, mijn God, en U antwoordt niet, en in de nacht, maar ik vind geen rust." Met het citeren van de beginregel van Psalm 22 verwijst Jezus (naar joodse gewoonte) naar de hele Psalm. Eigenlijk het ´lijflied´ van Jezus. (Als je kan, lees hem dan eens: werkelijk prachtig). Na de beginregel (´godverlatenheid´ volgt een geloofsbelijdenis en gedachtenis (´U bent de Heilige´, ´Onze vaderen vertrouwen op U´, ´U hebt hen gered en werden bevrijd´, ´hun vertrouwen werd nooit beschaamd´. Daar klinkt al vertrouwen in door, maar dat is maar schijn, want de Psalm vervolgt: "MAAR ik ben een worm, ik tel niet mee, veracht bij het volk, verguisd bij de mensen." Mensen lachen en spotten met hem. Zij nemen hem niet serieus. Hij voelt zich door hen verlaten. Dan wendt hij zich tot de Heilige: "U hebt mij uit de schoot gehaald... Ik ben, nauwelijks geboren, U toevertrouwd..." Hij klampt God aan. "Blijf niet ver van mij, want ongeluk nadert, en er is geen mens die mij helpt." (vers 12). Maar het wordt nog beroerder: "U hebt mij neergelegd in het stof van de dood, de honden staan al om mij heen, een meute boosdoeners heeft mij omsingeld..." (vers 16). Opnieuw een bede: "Heer, houdt u niet ver van mij: mijn kracht, haast u en help mij. Behoedt mijn nek voor het zwaard, en mijn lichaam voor grijpende honden; ontruk mij aan de muil van de leeuw, aan de horens van buffels." (vers 22) Daarna staat er simpelweg: "U antwoordt mij!" en neemt de Psalm een volkomen andere wending: "Ik zal uw naam verkondigen... en prijzen....want Hij kende geen afschuw en geen verachting voor het ongeluk van de ongelukkige; Hij heeft zijn gelaat niet afgewend, nee, Hij luisterde toen om Hem werd geroepen." (vers 25). Dan volgt een heel positief stuk (vers 26-30) en de Psalm eindigt met: "En als iemand zelf niet meer leeft, dan zullen zijn nazaten Hem dienen; zij melden het weer aan de generatie na hen en berichten over zijn heilbrengend werk aan het volk dat straks wordt geboren. De HEER heeft het volbracht." (vers 30b-32). Zoals je eindigt de psalm met een van de kruiswoorden van Jezus ("Het is volbracht!"), hetgeen geen toeval kan zijn. Jezus citeerde niet alleen de beginregel van de Psalm, maar de hele Psalm, die niet eindigt in godverlatenheid, maar in geloofsvertrouwen. Het keermoment in de Psalm is: "U antwoordt mij!" Een echt Deus ex machina!
God die de psalmist neerlegt het stof van de dood (zo ervaart hij het) verbreekt door Zijn antwoord de demonische spiraal van de godverlatenheid.
Was de godverlatenheid slechts een bedriegelijk gevoel? Dat lijkt te weinig. Het is ingebed in de bedreiging, de ervaring verstoten te zijn, het verlies van eigen krachten, de smeking om God´s nabijheid en redding, die maar niet komt. Die ervaring moet je volkomen serieus nemen. Het antwoordt dat God geeft, doet niets aan die ervaring af. Je mag de nacht van het lijden niet ontkennen of relativeren, omdat ´het straks toch wel weer licht wordt´. Als God er ook is, als de psalmist zich door Hem verlaten voelt, maakt die verlatenheid alleen maar schrijnender. De roep om God is uitdrukking van geloofsvertrouwen. Maar het is niet het gelovige zekerheid dat God er wel is en dat het allemaal wel goed zal komen. Het is een geloofsvertrouwen waarin een diepe vertwijfeling doorklinkt. En precies in die diepe vertwijfeling (godverlatenheid) blijft hij God aanroepen, als ware het een laatste strohalm. Godverlatenheid is niet de ervaring dat er geen God is, maar de ervaring dat God die er zou MOETEN zijn, er niet IS. (De eerste ervaring is een seculiere, de tweede een religieuze.) Godverlatenheid is de ervaring van de afwezigheid van de Aanwezige en die ervaring brengt tot wanhoop. De hoop die er zou MOETEN zijn, IS er niet. Dat brengt een mens tot wanhoop.
Het geloof van de Psalmist wordt tot zijn maximum beproefd, maar breekt uiteindelijk niet stuk. Hij krijgt antwoord en daarmee wordt ook zijn hoop weer opgericht: als hij sterft, zullen nazaten het werk voortzetten.
Eigenlijk is de psalmist een mazzelaar. Hij kreeg antwoord. Je kan er niet van uitgaan dat iedereen antwoord krijgt. Lang niet iedereen sterft hoopvol. Het is het antwoord van God dat een werkelijke overgave mogelijk maakt. Niet iedereen sterft in een vredige overgave. Het geloof van de psalmist werd tot het uiterste belast en beproefd, maar niet vernietigd. We kennen slachtoffers van wie het geloof wel vernietigd werd en die in wanhoop zichzelf alsnog suicideerden. Niet het diepste lijden lijkt door de psalmist gepeild. En het is de vraag of dat wel het geval was met Jezus. Hij had een zaak om voor te leven en voor de sterven. Hij had een keuze om martelaar te worden voor zijn zaak. Maar velen hadden geen zaak en geen keuze en werden als vee afgemaakt, ongeacht of ze geloofden of niet.
Zij riepen de God van de vaderen niet eens meer aan. Voor hen was God de Afwezige geworden. Hun geloof was niet alleen maximaal belast en beproefd, maar ook gebroken. Ook in tijden van godsverduistering moet je blijven geloven. Maar iets te MOETEN wat je niet meer KAN, is onzinnig. Niet alles wat MOET, KAN daarom ook. En wat echt niet KAN, MOET daarom niet. (Wie niet meer KAN leven, MOET niet meer leven. Het is onzinnig om dat van iemand te vragen.)
Wij leven in een tijd na Auschwitz. Voor velen van ons is God niet de Aanwezige, maar de Afwezige. ´Godsverduistering´ (een begrip van Buber: "Gottesfinsternis") is geen goed begrip om de hedendaagse ´godservaring´ mee uit te drukken. Ook wij, de zazaten van Auschwitz, hebben niet meer de ervaring van God als de Aanwezige, een ervaring die ´godsverduistering´ veronderstelt. We hebben ofwel in het geheel geen ervaring meer met god (agnosticisme), ofwel de ervaring dat God de grote Afwezige is (atheisme). Die laatste ervaring is een religieuze ervaring: het is de ervaring van de aanwezigheid van een ´Plek´, een ´Lege Ruimte´, waar Iets zou MOETEN zijn wat er niet IS. Het antwoord op die ervaring is een naar die Plek en Ruimte toekeren en een afwachtend zwijgen. (Dus niet een opvullen met surrogaat-goden, zoals in de New Age wel gebeurt, of met afgoden, zoals in het materialistisch hedonisme wel gebeurt). Dit afwachtend zwijgen is een actieveeid voor de mogelijkheid vanaring. Geloof vandaag is een waanzinnige onderneming, omdat het zich richt op de Leegte en op het Niets, waar de Afwezige huist. God heeft Zichzelf teruggetrokken van onze wereld. Niet als een ´instrumentmaker´ (a la Newton) die na de schepping het hele bestel aan zichzelf heeft overgelaten. (Deisme) Waar we de bijbelse woorden horen, horen we maar weinig meer dan de bijbelse woorden. Slecht enkelen zeggen een glimp van het Woord op te vangen. De bijbel is voor velen een prachtig boek, maar niet meer HET boek. En als het wel HET boek is, dan is het vervuld van leegte. Een boek van ´Er was eens...´, een boek van onvoltooid verleden tijd. De ervaring van de aanwezigheid van de Afwezige is de ervaring van een God die Zichzelf heeft teruggetrokken van onze wereld. Hij was er eens, zo hebben wij gehoord, maar het is niet gezegd dat wat ´toen en daar´ werkelijkheid was, ´hier en nu´ ook mogelijk is. Het is een speculatieve vraag: als God Zich teruggetrokken heeft, waarom heeft God dat dan gedaan? Een hedendaags joods antwoord is dat Auschwitz God zo´n pijn gedaan heeft, dat Hij de wereld zou vernietigen als Hij zich niet terug zou trekken. Hij trekt zich terug, omdat de toorn die Zijn pijn oproept anders de wereld zou vernietigen. Ik vind dat een boeiende gedachte. Het geeft ook aan in welke richting we kunnen zoeken naar God. Ons kerende naar Hem, is het nu meer dan ooit de tijd om God lief te hebben en Hem niet aan Zijn lot over te laten. "The end of pain is love..." is een frase uit een liedje van de popgroep Supertramp. God heeft onze liefde meer dan ooit nodig om zelf weer Aanwezige te worden. Zoals Hij eens Jezus oprichtte aan het kruis (opwekking, opstanding, verrijzenis), zo is het voor ons misschien tijd om Hem op te richten in onze wereld. Deeid voor de mogelijkheid vanaring is een goed begin. Een voorbede voor het lijden van God een goed vervolg.
En ons geloof begint vaak met de ervaring van de aanwezigheid van de Afwezige. ("Er moet iets meer zijn, maar ik weet niet wat."). Eeneid voor de mogelijkheid vanaring. REAGEER
| Chuck
12 apr, 18:06 | RE: de lijdende Jezus.
Beste Joop:
Job was het Oude Testament ,mensen die in
geloof op een mentor wachten.
Lees Paul 2 Corinthians CH.3 L.15 eens en
verglijk dat met Paul 2 Corinthians CH.3 L.16-18
en het Nieuwe Testament.
Chuck.REAGEER
| Joop Butti
12 apr, 18:58 | RE: de lijdende Jezus.
Beste Chuck, ik hou er niet zo van om Oude en Nieuwe Testament van elkaar los te maken. Voor het Nieuwe Testament is het Oude Testament de belofte waarvan het Nieuwe Testament de vervulling is. En het Messiaanse Rijk dat in het Oude Testament wordt beloofd (Jes.11), breekt met Jezus´ opstanding aan in de wereld. Jezus is de eerste van de nieuwe schepping.
Paulus is er vol van: hij ziet de heerlijkheid van God op het gelaat van Christus (2 Kor.4,6) en deelt in de herschepping "tot een steeds heerlijker gelijkenis met Hem, door de Geest van de Heer." (2 Kor.3,18)
Christenen zien wat de Joden niet zien: dat het boek van Oude Verbond deze Jezus als de Komende voorspelde. De Joden volgen Paulus niet (tot verdriet van Paulus) tot op de dag van vandaag. Een belangrijke reden is dat er niets is waaruit blijkt dat het messiaanse rijk is aangebroken. De zwaarden zijn niet tot ploegscharen omgesmeed (Jes.2,4) en er is geen vrede tussen de volken. Maar zegt Paulus: "Wij houden het oog niet op het zichtbare maar op het onzichtbare gericht; want het zichbare gaat voorbij maar het onzichtbare duurt eeuwig". (2 Kor.4,18) Die spiritualisering van het messiaanse rijk delen de Joden niet. Een messiaans rijk dat reeds is aangebroken, terwijl nergens uit blijkt dat het reeds is aangebroken, is als het ware (nog) niet aangebroken.
De werkelijkheid leert ons dat ook het leven van Christenen niet gaat van heerlijkheid tot heerlijkheid. Ook na Pasen kan het weer Goede Vrijdag worden en kunnen mensen vertwijfelen aan God´s nabijheid. Het kan een troost zijn dan te beseffen dat ook Jezus zelf momenten van vertwijfeling heeft gekend. Het hoort blijkbaar bij onze menselijkheid om bij tijden te vertwijfelen. Ik zou dat op zich geen zonde willen noemen. Ouders die aan God vertwijfelen als ze een kind verloren hebben, moet je daarom geen zondigheid verwijten. Dat is niet meer dan een menselijke reactie. En dan kan je ook blind zijn voor de heerlijkheid die ligt over het gelaat van Jezus Christus. (2 Kor.4,6) Op dergelijke momenten herken je meer in de uitroep van godverlatenheid van Jezus en is het wellicht goed om Psalm 22 te lezen.
Ik wil overigens niet beweren dat zonde niet kan leiden tot vervreemding van God, integendeel. Maar ik wil wel beweren dat niet iedere vervreemding van God een produkt is van zonde.
Je kan dat volgens mij niet zonder meer omdraaien. Wat denk jij?
REAGEER
| Chuck
12 apr, 21:27 | RE: de lijdende Jezus.
Beste Joop:
Ik noem twijfelen ook geen zonden ,want dan had
Jezus ook gezondigt.
Daar word je ook echt niet blind van,meestal
vind je een sterker en beter relationship met
God daar door,dat is de kracht van de Heilige
Geest.Daarom dan ook de Eucharist en de sterkte
die je daar in vind.
Ik zie wel veel mensen die nog vast zitten in
het Oude Testament,die nog steeds denken dat ze
het gekoze volk zijn,veel preken en al de wetten
en wetenschap van de schriften,maar weinig
liefde.
Ik voel niet gekoze,maar wel heel gelukkig en
dankbaar voor dat levend relationship met God.
Dat relationship dat ik gevonden heb in berouw,
en door de vergiffenis en liefde van Jezus .
Joop ik ontmoed Jezus elke dag,en ik wens je
ook een mooi en gelukkig paasfeest in de
tegenwoordigheid van je vrienden en Jezus die
verrezen is.God bless you.
Chuck.
REAGEER
| Joop Butti
12 apr, 22:12 | RE: de lijdende Jezus.
Beste Chuck, ik begrijp helemaal wat je bedoelt. Maar het Oude Testament is niet wat jij denkt dat het is. Het is het verhal van een uitverkozen volk, maar jij kan in Christus behoren tot die geschiedenis van dat volk met zijn vreemde God. Je moet je niet afzetten tegen het Oude Testament, want de God van Jezus is de God van de Joden. Van de de ´losers´. De God van de losers is een andere dan de afgoden van de macht. Hij weet wat menselijkheid betekent, Hij weet wat mensen echt nodig hebben. Doe Jezus de groeten van me, Chuck en vraag hem dat ik weer beter zal worden, zodat mijn lange epistels eindelijk zullen verdwijnen van dit forum. Berouw en vergiffenis is groot, dat kunnen alleen de grote mensen en jij bent er zo een. Ik weet dat je meteen naar de Heer zal wijzen, dat je geen grootheid op zal eisen voor jezelf. Maar niemand kan de vergeving van God ervaren die het leven niet recht in het gezicht gezien heeft en daarvoor is moed nodig. Ik waardeer je om die moed, Chuck! Hoeveel ik ook schrijf en hoeveel kritiek ik ook geef, bedenk altijd dat ik wil zijn met mijn broeders en zusters die in Christus geloven en hen lief wil hebben. JoopREAGEER
| Chuck.
12 apr, 23:06 | RE: de lijdende Jezus.
Beste Joop:
Ik heb echt geen probleem met deze discussies
lang of kort,en ik bedoel jouw ook niet in
paticular in mijn antwoorden.
Begrijp dan ook dat ik weinig van jouw weet,en
jij weinig van mij.
Het leven recht in het gezicht zien ,dat zal ik
maar niet antwoorden.
En kritiek uit liefde voor andere is ook echt
geen zonde Joop ,dus ik zie ook geen reden
waarvoor jij hier van deze forum moet verdwijnen
Chuck.
REAGEER
| Chuck.
12 apr, 0:19 | RE: de lijdende Jezus.
Oh Joop ik zal de groeten doen aan Jezus voor
jouw ,dankje voor dat vertrouwen.
Ik zouw het ook mooi vinden als je eventjes
voormij kon bidden als je de tijd daar voor
kan vinden.
Met mijn rijs de volgende week en zo veel meer,
kan ik dat best gebruiken.
Dat is alles wat ik daar over wil zeggen.
Joop soms is mijn Lichaam ook zwak en mijn
Spirit toch sterk,maar het is ook echt mooi te
weten ,dat Jezus begrijpt wat ik daarmee bedoel.
"Keep Faith" Chuck.REAGEER
| Gert
13 apr, 14:47 | RE: de lijdende Jezus.
Beste Joop,
Je schreef: "……..dat ik weer beter zal worden, zodat mijn lange epistels eindelijk zullen verdwijnen van dit forum. "
Uiteraard alle beterschap gewenst. Wel zou het jammer zijn als die epistels van je ophielden te verschijnen. Ik lees ze graag. Ze zetten me aan het denken.
Je verwijst in je epistels naar Auschwitz als een markering in de geschiedenis, een markering waar het christendom zich failliet toont en ruimer elk Godsvertrouwen (als hoop op verlossing en als waarheidsclaim) beschaamd lijkt - voor sommigen stelliger: beschaamd is. Waar was God?
Als ik de horror van Auschwitz op me laat inwerken, me de treinen, gaskamers, ovens, bergen gestolen goederen en de beulen met hun nauwgezette administratieve afhandeling voor de geest haal, dan wordt het zo zwart dat ik niet meer weet waar ik als menselijk individu bestaansrecht aan ontleen.
Ik heb dat echter niet alleen bij Auschwitz, maar ook bij de huidige globale hyperkapitalistische ´exploitatie´ van de aarde en zijn volkeren. Onze welvaart ging en gaat ten koste van anderen. Een vraag die ik me zo af en toe stel: hoeveel mensen moeten er in Afrika honger lijden zodat ik me vol kan vreten en achteroverleunend in de bank naar een stompzinnig op Mars rondrijdend robotwagentje kan kijken. Rijst bij mij weer de vraag: waar is God? Waar is Christus? Komt de verlossing nog wel op tijd? En is de Hemel daarvoor wel zo´n goede plek?
Ik wens je een spoedig herstel toe, zie uit naar je volgend epistel en tenslotte: een zalig pasen!
Vriendelijke groet,
Gert
REAGEER
| Chuck
13 apr, 19:25 | RE: de lijdende Jezus.
Beste Gert:
Het Oude Testament is ook vol geweld en ellende.
Ook vol met mensen met hoop en geloof in God.
De vergiffenis en liefde vind je in het Nieuwe
Testament.Jezus is gekomen,die heeft die sjaal
weg genomen.Als je dat kan begrijpen en zien,
is dat dan geen antwoord op je vraag van
"Waar is God in zoiets ?"
Waar was God op Goede Vrijdag ???
Waar zijn wij ???
Waar kwam die haat voor de joden van daan?
Waar komt de haat voor de blanke in Zuid Afrika
en Uganda,en Rhodesia van daan?
Waar komt de haat voor Chinese in Vietnam en
Indonesie van daan?
Waarom is ons geld waar het de hoogste rente
brengt,niet waar het het meeste goed doet ?
Nee dat is niet de duivel Gert.
Dat zijn wij beste mensen,dat zijn wij vast in
het Oude Testament,vol met geloof ,maar zonder
Jezus en die vergiffenis en liefde,en nog steeds
blind met die sjaal over onze ogen.
Lees st Matthew CH 25 L 31-46 enkele keren.
Vraag dan niet waar is JEZUS(God)in al die
ellende .Nee vraag "Waar zijn Wij ?"
Jezus is gekomen en die is daar al.
En Joop,je heb meer dan een voor een discussie
nodig,niemand weet alles,dus we kunnen altijd
van elkaar leren.
Chuck.
REAGEER
| Joop Butti
14 apr, 12:58 | RE: de lijdende Jezus.
Gert, bedankt voor je waardering en goede wensen! Jij natuurlijk ook goede Paasdagen!
Ja, ik zie Auschwitz als een markering in de geschiedenis. Er is een discussie onder historici of Auschwitz een (weliswaar) extreem geval van volkerenmoord is, of dat Auschwitz eigenlijk uniek en onvergelijkbaar is en derhalve niet als een exemplaar uit de verzameling ´genociden´ kan worden gezien. Persoonlijk denk ik dat het voor het seculiere historische denken wel beschouwd kan worden als een extreem geval van genocide. Maar het is de vraag of het seculiere denken wel in staat is om de afgrond die Auschwitz is te peilen. Wat Auschwitz voor onze cultuur zo bijzonder maakt, is dat het in het hart van het Europa plaatsvond. Auschwitz lag niet buiten Europa en evenmin aan de rand van Europa. Maar dat is niet alles: Auschwitz vond ook plaats in het christelijke Europa. En de slachtoffers van Auschwitz waren Joden, volgens christenen het uitverkoren volk van God. De relatie met het joodse volk, of die nu de vorm had van verwerping of aanvaarding, zit in het hart van het christendom. Zonder het Oude Testament is het Nieuwe Testament niet te begrijpen en de relatie van christenen uit de heidenen met het volk van God´s uitverkiezing is voor christenen altijd al problematisch geweest. Christenen hebben het Jodendom nodig voor hun christelijk zelfverstaan. Anders dan voor de Joden die christenen niet nodig hebben voor hun zelfverstaan. Ook zonder christenen verstaat het joodse volk zichzelf als uitverkoren volk. Het probleem voor de Joden was niet hun zelfverstaan, maar twintig eeuwen vervolging vanwege christelijk antijudaisme.
Precies omdat het eigen christelijk zelfverstaan de relatie met het joodse volk veronderstelt, is Auschwitz voor een christelijke cultuur uniek en onvergelijkbaar met andere gevallen van volkerenmoord. Auschwitz betekent een radicale en fundamentele bedreiging voor de christelijke identiteit. De vraag is daarom niet alleen: "hoe was het mogelijk dat er zes miljoen Joden om werden gebracht?", maar vooral: "hoe was het mogelijk dat dit in een cultuur gebeurde, die zichzelf als christelijk verstond en voor wie de relatie met het joodse volk deel uitmaakte van de kern van de eigen christelijke identiteit?" De theoloog Metz meende dat wij nooit zonder de Joden over Auschwitz heen kunnen komen. Ik denk dat hij daarin gelijk heeft.
Het antisemitisme is niet het produkt van een christelijke cultuur. Ook voor en buiten de christelijke cultuur komt antisemitisme voor. Antisemitisme is ook een seculier verschijnsel. De verlichtingsfilosoof Kant had het nog over de ´euthanasia´ van het joodse volk. De seculiere wereldopvatting heeft grote moeite met het geloof in de joodse uitverkiezing. En die moeite wordt gedeeld door veel seculiere joden, te beginnen met Spinoza. Joden hebben in en na de Emancipatie zichzelf ook willen beschouwen als een volk ´als alle andere´ met een joods geloof. Maar Auschwitz betekende een herbevestiging van hun ´status aparte´ ditmaal door een negatieve uitverkiezing voor vernietiging door de Nazi´s. De conditie van het joodse volk na Auschwitz is daarom ´voorbij´ de Verlichting. Na Auschwitz weet het jodendom dat de duivel leeft.
Wat de bijdrage van het christendom voor het antisemitisme betreft: er is sprake van een transformatie. Het christendom heiligde het antisemitisme en in een christelijke seculiere cultuur werd het als fatsoenlijk beschouwd. Ook in een post-christelijke cultuur overleeft het antisemitisme, maar nu (vanwege schuldgevoelens) minderijk en minder direct gericht tot het joodse volk als geheel. Zo wordt het joodse volk wel geaccepteerd, maar de Staat Israel verworpen. (Alsof het joodse volk zonder de Staat Israel zou kunnen overleven). Hetzelfde zie je ten opzichte van o.a. homofielen, zigeuners. Zij werden met de Joden uitverkozen voor vernietiging in Auschwitz. Ook hier werkt een antisemitisme nog steeds door. Je kan zeggen: "dat is geen antisemitisme meer", maar het probleem is dat het oudeijke antisemitisme nu verhuld en grotendeels onherkenbaar voortwoekert. Ik denk ook aan het beleid ten aanzien van vreemdelingen en illegalen. Telkens als alle politieke partijen het weer eens roerend eens zijn met elkaar, is het dan ook uitkijken geblazen!
Auschwitz kan tot wanhoop brengen. Ik heb dat ook zelf ervaren toen ik me meer ging bezighouden met de betekenis van Auschwitz voor het christelijke geloof en het denken in de westerse cultuur. De vraag of je na Auschwitz nog wel christen kan zijn, dringt zich op. Het kan in elk geval niet zonder een grondige verkenning van het christelijke aandeel in de jodenvervolging. Een schuldbelijdenis staat altijd goed, maar heeft alleen waarde als daarbij ook alles in het werk gesteld wordt om herhaling te voorkomen. Dat vraagt erom dat christenen zich herbezinnen op hun relatie met het jodendom en daarmee op hun eigen identiteit die daarmee verbonden is.
In Auschwitz zijn echter ook tekenen van hoop opgericht. Er waren joden die in woord en daad verzet hebben geboden, er waren christenen die verzet hebben geboden, er waren atheisten die verzet hebben geboden, communisten die verzet hebben geboden. Soms niet dankzij, maar ondanks hun eigen ideologieen. Wat al die mensen gemeen hebben is dat ze humaniteit overeind hebben gehouden in een inhumane wereld. Zij bleven gezond in een verziekte samenleving. Ook als dat ten koste ging van het eigen leven. Zij kunnen ons een teken zijn dat God in Auschwitz ook niet geheel afwezig is geweest. Er kwam uiteindelijk redding voor het joodse volk, maar de redding kwam (misschien) te laat. Een op de drie joden is in Auschwitz vermoord en van de 6 miljoen joden waren het 1.5 miljoen joodse kinderen. Het is nog maar de vraag of het joodse volk kan overleven en Auschwitz te boven kan komen.
Maar er zijn tekenen van hoop: Het 1000-jarig Rijk van de Nazi´s heeft nog geen decennium geduurd en de Staat Israel overleeft tot op de dag van vandaag tegenover 500 miljoen Arabieren, die het werk van Hitler graag willen afmaken. (Saddam Hoessein is een bewonderaar van Hitler, zoals je misschien weet. En de groot Mufti van Jerusalem had destijds ook goede contacten met Nazi Duitsland. Onze Arafat is geloof ik een neef van hem, maar dat weet ik niet zeker.) Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en Auschwitz lijkt nog niet voorbij. Ook niet in Nederland waar het Anne Frankhuis jaarlijks eerder meer bezoekers trekt, dan minder. We zitten nog midden in een verwerkingsproces en dat kan nog wel generaties duren. Met het joodse overleven staat ook het voortbestaan van het christendom zelf op het spel. Christendom is immers een soort joodse sekte van mensen die wel het joodse boek hebben, maar die niet tot het joodse volk behoren?
REAGEER
| Joop Butti
14 apr, 14:07 | RE: de lijdende Jezus.
Beste Chuck,
"Het Oude Testament is ook vol geweld en ellende.
Ook vol met mensen met hoop en geloof in God", schrijf je terecht. Dat geldt ook voor het Nieuwe Testament. Of is het lijdensverhaal niet vol van geweld en ellende?
"De vergiffenis en liefde vind je in het Nieuwe
Testament", schrijf je terecht. Dat geldt ook voor het Oude Testament. (Jes.55,7; Jes.63,9)
Wat is het onderscheidende dan van het Oude Testament en het Nieuwe Testament?
Ten eerste dat de boeken van het Nieuwe Testament niet behoren tot de joodse bijbel (Tenach), maar wel tot de christelijke bijbel.
Ten tweede dat het Nieuwe Testament de neiging heeft om te spiritualiseren ("Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld") en het geloof los te maken van het volk.
Ten derde is het Nieuwe Testament meer een boek voor heiligen dan voor gewone mensen (Mt.5,1-7,27).
Ten vierde bevat het Nieuwe Testament (in de geschriften van Paulus) een ander verstaan van de Wet (Tora). Voor het joodse geloof is het doel van de Wet om de zonde te overwinnen, maar voor Paulus is het doel van de Wet het aantonen van de zonde. Heidenen zonder de Wet zijn zondaren, Joden met de Wet weten ook dat ze zondaren zijn. Zowel voor Joden als heidenen is de enige redding echter de genade die is gekomen in de vleesgeworden God Jezus Christus, die gekruisigd en gestorven is. Daarin heeft Hij plaatsvervangend voor ons alle zonde verzoend en in Zijn opstanding zowel de dood als de zonde definitief overwonnen. Voor Paulus toont de Wet dus de zonde aan, maar is het de genade die verlost. Ook het joodse geloof kent de genade, maar heeft die genade nooit tegenover de Wet gesteld. Wet en Genade zijn samen nodig voor de verlossing van de mens. Een joodse midrash zegt: "De Wet zonder Genade doodt het leven, maar Genade zonder de Wet laat het wemelen van zonden." Het eerste gaat ten koste van de liefde, het tweede ten koste van de gerechtigheid.
Ten vijfde is het Nieuwe Testament een ´kerkelijk´ boek. Ik geef een paar joodse teksten om dat te illustreren:
"Een heiden die zichzelf met de Tora bezighoudt is gelijk aan de hogepriester."
"De rechtvaardigen van alle volkeren hebben een aandeel in de komende wereld."
"Ik roep hemel en aarde als getuigen: of iemand jood of heiden is, man of vrouw, dienstknecht of dienstmeid, overeenkomstig hun daden is de Heilige Geest (shechina) op hen."
Deze laatste tekst komt sterk overeen met die van Paulus in Galaten 3, 27-28:
"Want allemaal bent u in Christus gedoopt, met Christus bekleed. Er is geen Jood of Griek meer, er is geen slaaf of vrije, het is niet man en vrouw: u bent allemaal EEN in Christus Jezus."
Toch is er een belangrijk verschil: Paulus spreekt enkel tot hen die gedoopt zijn. Het Christendom heeft geleerd dat de verlossing enkel in de kerk te vinden is. ("Extra ecclesiam non salus est" - Cyprianus?) De joodse teksten beperken zich niet tot het joodse volk. Niet of je gedoopt bent, of je lid bent van een kerk of kerkgenootschap, of zelfs van een bepaald volk houdt verlossing in, maar of je een ´rechtvaardige´ bent. Een rechtvaardige is iemand die de Tora vervult, ook zonder het zelf te weten. Dat laat zich niet begrenzen door wel of niet gedoopt zijn, zoals bij Paulus.
Er zullen vast nog wel meer onderscheidingen te vinden zijn tussen Oude en Nieuwe Testament, maar dit zijn er een paar die mij te binnen schieten.
Goede Paasdagen, Chuck!
REAGEER
|
|
|
