• homepage
• weekoverzicht
• archief
• nieuwsforum
• enquête nieuw!

Een dergelijke wet is immers in strijd met wat tot de kern van een humane samenleving hoort, namelijk de fundamentele eerbied voor het menselijke leven en de zorg voor de meest kwetsbare mens.

Levensbeëindigend handelen, ook op verzoek van de patiënt, betekent altijd het be-wust doden van een mens. We begrijpen niet dat men dit wettelijk wil regelen juist nu men in vele delen van de wereld bijzonder gevoelig is geworden voor de bescherming van het leven van iedereen. Bovendien beschikt de geneeskunde vandaag over meer kennis en middelen dan ooit tevoren om pijn onder controle te houden.

Waartegen wij ons verzetten

Het wetsvoorstel dat de Senaat weldra zal bespreken is bovendien zeer verregaand. Het wil het opzettelijk levensbeëindigend handelen niet alleen toelaten voor wie fysiek on-draaglijk lijdt en zich daarbij in een medisch uitzichtloze toestand bevindt, maar eveneens voor wie in een gelijkaardige situatie ondraaglijk psychisch zou lijden. In die situaties zal zelfs niet vereist worden dat de patiënt die om euthanasie verzoekt, binnen afzienbare tijd zal overlijden. Euthanasie zal bovendien mogelijk worden voor mensen die hun wil niet meer kunnen uiten, maar die eerder in hun leven een wilsverklaring schreven.

De wet, kan men opwerpen, verplicht toch niemand tot euthanasie? Rechtstreeks na-tuurlijk niet. Maar wij vrezen heel sterk dat de wettelijke mogelijkheid tot levensbeëindiging een sociale druk zal doen ontstaan op de zwakste mensen, die ertoe zal leiden dat zij zich-zelf sneller als ,,niet meer gewenst´´ zullen ervaren en van daaruit het verzoek om levensbe-eindiging zullen uitspreken om anderen niet langer tot last te zijn. Signalen uit het veld be-vestigen deze vrees.

In het bijzonder voor de roeping van de artsen houdt zo´n regeling een ingrijpende, negatieve wijziging in. Zij zullen immers diegenen zijn die de euthanasie uitvoeren. Dit zet de zo noodzakelijke vertrouwensrelatie tussen de patiënt en de familie aan de ene kant en de arts en eigenlijk alle verzorgers aan de andere kant, wel heel erg onder druk. Wie opkomt voor euthanasie in naam van de individuele vrijheid moet zich rekenschap geven welke ne-gatieve invloed dit meebrengt voor het hele medische beroep.


Waarvoor wij opkomen

Dat wij door dit verzet mensen onnodig en uitzichtloos zouden willen laten lijden in het vooruitzicht van de dood, is niet waar en treft ons diep. Al vele eeuwen ondersteunt de Kerk met vele mensen en middelen de zorg voor de lijdende en stervende mens. De Kerk heeft zich ook al herhaaldelijk uitgesproken tegen therapeutische verbetenheid. En zij onder-steunt krachtig, in het bijzonder in ons land met zijn vele christelijke verzorgingsinstellingen, de verdere uitbouw van de palliatieve zorg.

Als wij zeggen dat euthanasie verkeerd is, dan is dat dus niet uit ongevoeligheid, maar juist om te verhinderen dat we eindigen in een kille en pragmatische samenleving die aan tederheid te kort schiet en voor het menselijke lijden bij het levenseinde geen andere uit-weg meer aanbiedt dan de mens die lijdt, te doden.

Maar er is meer. Naast de strikte medische aspecten confronteert de problematiek van de euthanasie ons onvermijdelijk met de vraag naar de zin van het lijden en van het le-ven zelf. Lijden bestrijden is voor ons niet alleen een medisch-technische aangelegenheid. Het houdt ook in dat we daarnaast de nodige aandacht schenken aan de zingevingsvragen die de lijdende mens zich stelt. Wil onze maatschappij deze waarachtige solidariteit nog vol-doende opbrengen?

We onderschrijven voluit de aanbeveling van de Raad van Europa van juni 1999 waarin o.a. gesteld wordt dat het hele gamma van palliatieve zorg voor iedereen toegankelijk moet zijn, dat mensen recht hebben op informatie over hun toestand, dat ze niet tegen hun zin mogen worden behandeld, dat ze recht hebben op pijnbestrijding en niet bang hoeven te zijn om te wegen op hun familie en de samenleving. Wij juichen het toe dat de Senaat daarvan werk wil maken. Maar we kunnen er niet mee akkoord gaan dat dit gekoppeld wordt aan een wettelij-ke regeling voor euthanasie. Ook daarvoor sluiten wij ons aan bij de hiervoor geciteerde aanbeveling van de Raad van Europa die opzettelijke levensbeëindiging van ongeneeslijke en stervende mensen eveneens in alle duidelijkheid afwijst.


De bisschoppen van België
3 juli 2001



Een meer uitvoerige verklaring over ditzelfde onderwerp publiceerden de bisschoppen in 1994. De verklaring: Mensen begeleiden als de tijd van sterven nadert Verklaring van de Bisschoppen van België, nr. 19, is nog steeds verkrijgbaar bij Licap, .
U vindt de tekst op het Internet: www.kerknet.be , kerk in Vlaanderen, Bisschoppenconferen-tie, verklaringen.

Eerdere gerelateerde berichten: