• homepage
• weekoverzicht
• archief
• nieuwsforum
• enquête nieuw!

Dat schrijft het Vlaamse weekblad Tertio, dat in het nummer van 23 mei een volledig dossier wijdt aan de toekomst van de Vlaamse parochies.
Het dossier bevat onder meer een boeiend gesprek met Alphonse Borras over de heraanlag van het parochielandschap. Volgens Borras is het priestertekort niet de belangrijkste aanleiding voor de hertekening van dat landschap. “De fundamentele reden echter is de doorbraak van de moderne cultuur. We nemen op een versnelde manier afscheid van de ‘christenheid’, een situatie waarin Kerk en samenleving nagenoeg samenvielen”. De evolutie hangt ook samen met de opkomst van het individu: “Het denkende ondernemende individu wordt niet alleen het beslissende criterium van het persoonlijke, maar ook van het maatschappelijke leven”.

Volgens Borras is het parochienetwerk niet aan de nieuwe situatie aangepast. “Het probleem is in eerste instantie natuurlijk geen roepingenprobleem: recent onderzoek wijst uit dat nog maar 57 procent van de Belgen zich christen noemt en een of andere binding met de Kerk onderhoudt”.

Toch betekent dit nog niet dat de parochie zinloos wordt: “Vandaag net als gisteren, is de parochie de christelijke gemeenschap op een bepaalde plek, ‘voor allen, voor alles en door allen’.” Volgens Borras zullen de parochies een nieuw netwerk vormen. Hij voorspelt een evolutie in drie stappen. In en eerste fase zullen er een aantal parochies verdwijnen en moeten de parochies de handen in elkaar slaan “om met vereende krachten echt kerkelijk leven uit te bouwen”. In een tweede fase wordt zo’n samenwerkingsverband een federatie. In een derde fase volgt wellicht een fusie. “Maar ik spreek liever van de creatie van een nieuwe parochie, een parochie met verschillende kerktorens, een soort net van vitale christelijke kernen.

Overigens ligt de toekomst van de Kerk niet enkel in de parochies: “Het is belangrijker dan ooit tevoren dat het bisdom ook andere polen van christelijk leven blijft ontwikkelen en stimuleren. Ik denk aan het rijk geschakeerde verenigingsleven, de nieuwe bewegingen en katholieke instellingen als scholen en ziekenhuizen”. Ook vormingscentra en spirituele centra, zoals bezinningshuizen en kloosters en abdijen, zullen aan belang winnen.

Tenslotte pleit Boorras ervoor om vruchtbaar om te gaan met de spanning tussen kernchristenen en randchristenen en deze laatsten niet te snel af te stoten om een heilige rest over te houden. Mensen blijven voor de overgangsrituelen bij de Kerk aankloppen. “Of dat zal veranderen kan ik niet voorspellen (...) De Kerk moet zich niet ertoe laten verleiden louter een religieuze dienstverlener te zijn (...) De spanning tussen kernchristenen en randchristenen, is voor allebei vruchtbaar”.

Eerdere gerelateerde berichten: