• homepage
• weekoverzicht
• archief
• nieuwsforum

The content on this site may not be reused or republished. © 2005 - 2010 - All Rights Reserved This design template from website tempaltes portal

Alle gelovigen, maar priesters in het bijzonder, zijn geroepen tot heiligheid.
“Deze Witte Donderdag is de eerste na het grote Jubeljaar. De ervaring die we in en met onze gemeenschappen gedeeld hebben, speciaal door het vieren van de barmhartigheid, tweeduizend jaar na Jezus’ geboorte, moet nu een stimulans worden voor het verder zetten van onze tocht. Duc in altum! De Heer nodigt ons uit om opnieuw te gaan vissen maar dan in het diepe, vertrouwend op Zijn woord. Laat ons ten volle gebruik maken van de jubileumervaring om onze roeping, getuigen van het evangelie te zijn, verder uit te dragen met een enthousiasme dat de contemplatie van het gelaat van Christus in ons doet ontstaan”.

De paus toont zich in zijn brief erg optimistisch over de kansen voor de herontdekking van het sacrament van de biecht. Tijdens het Jubeljaar alleen al kwamen er 1,3 miljoen mensen biechten in de St. Pietersbasiliek: “En vooral de belangstelling van de jongeren voor dit sacrament tijdens die schitterende week van hun Jubileum was bijzonder betekenisvol”. Dit feit mag echter geen aanleiding zijn tot overdreven optimisme, maar het moet het moet priesters wel aansporen om het fenomeen te onderkennen en er voldoende belangstelling voor te hebben.

Daarna verwijst de paus naar Petrus en Paulus. Petrus wilde niet dat Jezus zijn voeten zou wassen: “Petrus had ongelijk het gebaar van Christus te weigeren. Maar hij had wél gelijk zich daarbij onwaardig te voelen. Het is belangrijk op deze dag bij uitstek van de liefde, dat wij de genade van het priesterschap aanvoelen als een overmaat aan barmhartigheid”. Paulus beleefde zijn Damascuservaring: “Dierbare priesters, de getuigenissen van Petrus en Paulus bevatten voor ons kostbare indicaties. Ze nodigen ons uit de gave van het ambt te beleven met een gevoel van oneindige dankbaarheid: wij hebben nergens verdienste aan, alles is immers genade!”.

Van hieruit vertrekt een dubbele impuls: enerzijds is het voor priesters een uitnodiging om hun roeping te herontdekken als een “mysterie van barmhartigheid”. Anderzijds is het voor priesters (én gelovigen) een aansporing om het sacrament van de verzoening te herontdekken als een fundamentele mogelijkheid tot heiliging.

“Heel zeker mag de sacramentele biecht niet verward worden met de praktijk van menselijke bijstand of een of andere psychologische therapie. Anderzijds mogen we ook het feit niet onderschatten dat het sacrament van de verzoening, als het goed wordt beleefd, beslist een ‘humaniserende’ rol kan spelen. Een rol die dan volledig samenvalt met zijn allereerste waarde, die van verzoening met God en met de Kerk”.

“Dit gemeenschapsaspect van het sacrament laten herontdekken, meer bepaald doorheen gemeenschappelijke boetevieringen die besloten worden met een persoonlijke biecht en individuele absolutie, is van heel groot belang omdat het de gelovigen toelaat beter de dubbele dimensie van de verzoening te laten ervaren”.

“Het christendom waarop wij ons moeten richten, mag niet herleid worden tot het middelmatige engagement ‘eerlijk te leven volgens sociologische criteria’. Het moet waarlijk streven naar heiligheid”.

Eerdere gerelateerde berichten: